Το ψηφιοποιημένο σημειωματάριο του Νεύτωνα (δείτε σε ποια γλώσσα έγραφε τις σημειώσεις του)

Τα χειρόγραφα του Νεύτωνα online

Το πανεπιστήμιο Κέμπριτζ, όπου δίδασκε ο διάσημος μαθηματικός Ισαάκ Νεύτων, επιτρέπει πλέον για πρώτη φορά τη διαδικτυακή πρόσβαση οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου στα ψηφιοποιημένα χειρόγραφα και

πρωτότυπα τυπωμένα έργα του μεγάλου επιστήμονα. Μεταξύ αυτών βρίσκεται η πρωτότυπη τυπωμένη έκδοση του αριστουργήματός του «Principia Mathematica» (Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας), μαζί με τις εμβόλιμες σχετικές χειρόγραφες σημειώσεις και απαντητικά σχόλια στους επικριτές του, που ο ίδιος είχε κάνει πάνω στο δικό του αντίτυπο.

Μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», περισσότερες από 4.000 σελίδες, δηλαδή περίπου το ένα πέμπτο του αρχείου του Νεύτωνα, που διατηρεί το φημισμένο πανεπιστήμιο, έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι προσβάσιμα online στο πλαίσιο ενός προγράμματος, το οποίο θα δώσει στο ευρύ κοινό πρόσβαση στο έργο και άλλων «κολοσσών» της επιστήμης, όπως ο Δαρβίνος.

Όπως δήλωσε ο υπεύθυνος για την ψηφιοποίηση στη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, Γκραντ Γιανγκ, τα χειρόγραφα του Νεύτωνα αποκαλύπτουν τον τρόπο που σκεπτόταν και σταδιακά προχωρούσε στις σημαντικές ανακαλύψεις του, που σφράγισαν τη σύγχρονη επιστήμη.

Για ρίξτε όμως και μια ματιά και το σημειωματάριό του. Αναγνωρίζετε τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε;

 http://cudl.lib.cam.ac.uk/view/MS-ADD-03996/9

pazza inter amala ( lyrics )

Geogebra 1ο Μάθημα

Geogebra 22ο Μάθημα, εντολές λίστας ακολουθίας

Έσχατη Λογική

Μια γιγάντια μαθηματική δομή ανοίγει νέους ορίζοντες για το σύμπαν των μαθηματικών

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  13/11/2011, 07:46

Στα νέα μαθηματικά οικοδομήματα η σκάλα του απείρου υψώνεται... στο άπειρο

Οταν ο Ντέιβιντ Χίλμπερτ κατέβηκε από το βάθρο ύστερα από τη διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στις 8 Αυγούστου 1900, ελάχιστοι από τους συνέδρους έδειξαν εντυπωσιασμένοι. Σύμφωνα με μια αναφορά της εποχής, η συζήτηση που ακολούθησε σε εκείνο το δεύτερο Διεθνές Συνέδριο των Μαθηματικών ήταν «μάλλον παρεκβατική». Τα πνεύματα φάνηκε να εξάπτονται περισσότερο από ένα επόμενο θέμα σχετικά με το αν η εσπεράντο έπρεπε να υιοθετηθεί ως γλώσσα εργασίας των μαθηματικών.

Παρ’ όλα αυτά, εκείνη η ομιλία του Χίλμπερτ χάραξε την ατζέντα των μαθηματικών για τον 20ό αιώνα. Αποκρυσταλλώνεται σε έναν κατάλογο 23 κρίσιμων αναπάντητων ερωτημάτων, όπως το πώς πρέπει να τοποθετούνται οι σφαίρες ώστε να επιτευχθεί η καλύτερη εκμετάλλευση του διαθέσιμου χώρου ή το αν η υπόθεση του Ρίμαν σχετικά με την κατανομή των πρώτων αριθμών ισχύει.

Σήμερα πολλά από αυτά τα προβλήματα έχουν λυθεί, όπως αυτό της τοποθέτησης των σφαιρών. Αλλα, όπως αυτό της υπόθεσης του Ρίμαν, έχουν δει ελάχιστη ή και καμία πρόοδο. Το πρώτο θέμα στον κατάλογο του Χίλμπερτ ξεχωρίζει ωστόσο για την αλλόκοτη απάντηση που έδωσαν έκτοτε σε αυτό γενεές ολόκληρες μαθηματικών: ότι τα μαθηματικά απλώς δεν έχουν τα μέσα για να το απαντήσουν.

Η «υπόθεση του συνεχούς»

Ο επίμονα άλυτος γρίφος είναι γνωστός ως «υπόθεση του συνεχούς» και αφορά αυτή την τόσο αινιγματική οντότητα, το άπειρο. Σήμερα, 140 χρόνια μετά τη διατύπωσή του, ένας σεβαστός αμερικανός μαθηματικός πιστεύει ότι τον έλυσε. Επιπλέον υποστηρίζει ότι έφθασε στη λύση χρησιμοποιώντας όχι τα μαθηματικά όπως τα γνωρίζουμε αλλά μια νέα, πολύ πιο ισχυρή λογική κατασκευή την οποία ονομάζει «έσχατο L» (ultimate L).

Η διαδρομή ως αυτό το σημείο ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1870, όταν ο Γερμανός Γκέοργκ Κάντορ έθετε τα θεμέλια της θεωρίας των συνόλων. Η θεωρία των συνόλων ασχολείται με τη μέτρηση και τον χειρισμό συγκεντρωμένων αντικειμένων και προσφέρει το κρίσιμο λογικό υπόβαθρο των μαθηματικών: επειδή οι αριθμοί μπορούν να συνδεθούν με το μέγεθος των συνόλων, οι κανόνες για τον χειρισμό των συνόλων καθορίζουν επίσης τη λογική της αριθμητικής και ο,τιδήποτε άλλου στηρίζεται σε αυτήν.

Αυτές οι στεγνές, ελαφρώς άνοστες λογικές διατυπώσεις απέκτησαν μια σπιρτάδα όταν ο Κάντορ έθεσε ένα κρίσιμο ερώτημα: Πόσο μεγάλα μπορούν να γίνουν τα σύνολα; Η προφανής απάντηση _ άπειρα μεγάλα _ αποδείχθηκε ότι έκρυβε ένα απρόοπτο: το άπειρο δεν είναι τελικά μια οντότητα αλλά έχει πολλά επίπεδα.

Τα επίπεδα του Απείρου

Πώς γίνεται αυτό; Μπορείτε να πάρετε μια γεύση μετρώντας στη σειρά όλους τους αριθμούς: 1, 2, 3, 4, 5... Ως πού μπορείτε να φθάσετε; Ε, φυσικά ως το άπειρο _ δεν υπάρχει μεγαλύτερος ακέραιος αριθμός. Αυτό είναι ένα είδος απείρου - το κατώτερο, «μετρήσιμο» επίπεδο όπου λαμβάνει χώρα η αριθμητική.

Τώρα σκεφθείτε την ερώτηση «πόσα σημεία υπάρχουν σε μια ευθεία;». Μια ευθεία είναι απόλυτα ίσια και ενιαία, χωρίς τρύπες ή κενά. Περιλαμβάνει άπειρα σημεία. Εδώ όμως δεν πρόκειται για το μετρήσιμο άπειρο των ακέραιων αριθμών, όπου ανεβαίνετε προς τα επάνω σε μια σειρά καθορισμένων, ξεχωριστών βαθμίδων. Εδώ πρόκειται για ένα ενιαίο, συνεχές άπειρο το οποίο περιγράφει γεωμετρικά αντικείμενα. Δεν χαρακτηρίζεται από τους ακέραιους αριθμούς αλλά από τους πραγματικούς: τους ακέραιους συν όλους τους ενδιάμεσους αριθμούς που έχουν όσα δεκαδικά ψηφία θέλετε _ 0,1, 0,01, 0,02, π και ούτω καθ’ εξής.

Ο Κάντορ έδειξε ότι αυτό το «συνεχές» άπειρο είναι απείρως μεγαλύτερο από τη μετρήσιμη εκδοχή του των ακέραιων αριθμών. Επιπλέον αποτελεί απλώς μια βαθμίδα σε μια σκάλα που οδηγεί σε όλο και υψηλότερα επίπεδα απείρων τα οποία υψώνονται ως, ναι, το άπειρο.

Υπάρχει απειροστικός «ημιόροφος»;

Ενώ η ακριβής δομή αυτών των ανώτερων απείρων παρέμενε νεφελώδης, ένα πιο άμεσο ερώτημα βασάνιζε τον Κάντορ. Υπήρχε ενδιάμεσο επίπεδο ανάμεσα στο μετρήσιμο άπειρο και στο συνεχές; Υποπτευόταν ότι όχι, αλλά δεν μπορούσε να το αποδείξει. Το προαίσθημά του για την ανυπαρξία αυτού του μαθηματικού ημιωρόφου έγινε γνωστό ως «η υπόθεση του συνεχούς».

Οι προσπάθειες να αποδειχθεί ή να καταρριφθεί η υπόθεση του συνεχούς βασίζονται στην ανάλυση όλων των δυνατών απείρων υποσυνόλων των πραγματικών αριθμών. Αν το καθένα είναι είτε μετρήσιμο είτε έχει το ίδιο μέγεθος με το πλήρες συνεχές, τότε η υπόθεση ισχύει. Αντιστρόφως, έστω και ένα υποσύνολο ενδιάμεσου μεγέθους μπορεί να την καταρρίψει.

Μια τέτοια τεχνική που χρησιμοποιεί υποσύνολα των ακέραιων αριθμών δείχνει ότι δεν υπάρχει επίπεδο απείρου κάτω από το μετρήσιμο. Οσο δελεαστικό και αν είναι να θεωρήσει κανείς ότι οι υπάρχοντες μονοί αριθμοί είναι οι μισοί από το σύνολο των ακεραίων, τα δύο σύνολα μπορούν να αντιστοιχιστούν ακριβώς. Στην πραγματικότητα, κάθε σύνολο ακέραιων αριθμών είναι είτε πεπερασμένο είτε μετρήσιμα άπειρο.

Αν εφαρμοστεί στους πραγματικούς αριθμούς ωστόσο αυτή η προσέγγιση αποδίδει ελάχιστα, για λόγους που σύντομα γίνονται προφανείς. Το 1885 ο σουηδός μαθηματικός Γκέστα Μίταγκ-Λέφλερ είχε εμποδίσει τη δημοσίευση μιας από τις εργασίες του Κάντορ υποστηρίζοντας ότι ήταν «100 χρόνια πριν από την εποχή». Οπως έδειξε ο βρετανός μαθηματικός και φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ το 1901, ο Κάντορ είχε πράγματι βιαστεί. Αν και τα συμπεράσματά του για το άπειρο ήταν σωστά, η λογική βάση της θεωρίας των συνόλων του έπασχε, βασιζόμενη σε μια άτυπη και τελικά παράδοξη αντίληψη του τι είναι τα σύνολα.

Μόνο το 1922 δύο γερμανοί μαθηματικοί, ο Ερνστ Τσερμέλο και ο Αμπραχαμ Φρένκελ,εξήγαγαν μια σειρά κανόνων για τον χειρισμό των συνόλων οι οποίοι φαίνονταν αρκετά σθεναροί ώστε να στηρίξουν τον πύργο των απείρων του Κάντορ και να σταθεροποιήσουν τα θεμέλια των μαθηματικών. Δυστυχώς όμως οι κανόνες αυτοί δεν έδιναν ξεκάθαρη απάντηση στην υπόθεση του συνεχούς. Στην πραγματικότητα, φαινόταν μάλιστα να υποδηλώνουν ότι ίσως να μην υπήρχε καν απάντηση.

Το βασικό εμπόδιο ήταν ένας κανόνας γνωστός ως «το αξίωμα της επιλογής». Δεν ανήκε στους αρχικούς κανόνες του Τσερμέλο και του Φρένκελ, αλλά ανέκυψε σύντομα όταν κατέστη σαφές ότι ορισμένες ουσιώδεις μαθηματικές διεργασίες, όπως η ικανότητα σύγκρισης διαφορετικών μεγεθών απείρου, θα ήταν αδύνατες χωρίς αυτόν.

Το αξίωμα της επιλογής πρεσβεύει ότι αν έχετε μια σειρά συνόλων μπορείτε πάντα να σχηματίσετε ένα νέο σύνολο επιλέγοντας ένα αντικείμενο από το καθένα από αυτά. Αυτό ακούγεται ανώδυνο, εμπεριέχει όμως ένα «αγκάθι»: προσφέρει τη δυνατότητα να επινοήσετε κάποια παράδοξα αρχικά σύνολα τα οποία παράγουν ακόμη πιο παράδοξα σύνολα όταν επιλέγετε ένα στοιχείο από το καθένα. Οι πολωνοί μαθηματικοί Στέφαν Μπάναχ και Αλφρεντ Τάρσκι έδειξαν πώς το αξίωμα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να διαιρέσει το σύνολο των σημείων που καθορίζουν μια σφαιρική μπάλα σε έξι υποσύνολα τα οποία στη συνέχεια μπορούσαν να παραγάγουν δύο μπάλες του ίδιου μεγέθους με την αρχική. Αυτό αποτελούσε σύμπτωμα ενός θεμελιώδους προβλήματος: το αξίωμα επέτρεπε την ύπαρξη δύστροπων συνόλων πραγματικών αριθμών των οποίων οι ιδιότητες δεν μπορούσαν ποτέ να καθοριστούν. Υπό αυτές τις συνθήκες, η προοπτική για την απόδειξη της υπόθεσης του συνεχούς φαινόταν δυσοίωνη.

Το «L» του Γκέντελ

Η ανακάλυψη αυτή έφθασε σε μια στιγμή κατά την οποία η έννοια του «αναπόδεικτου» είχε μόλις αρχίσει να γίνεται της μόδας. Το 1931 ο αυστριακός επιστήμονας της ΛογικήςΚουρτ Γκέντελ διατύπωσε το περίφημο «θεώρημα της μη πληρότητας». Αυτό δείχνει ότι ακόμη και με τους πιο «σφιχτούς» βασικούς κανόνες θα υπάρχουν πάντα διατυπώσεις συνόλων αριθμών που τα μαθηματικά δεν θα μπορούν ούτε να επαληθεύσουν ούτε να καταρρίψουν.

Ταυτοχρόνως όμως ο Γκέντελ είχε ένα φαινομενικά τρελό προαίσθημα σχετικά με το πώς μπορούν να γεμίσουν τα περισσότερα από αυτά τα κενά: χτίζοντας απλώς πολλά επίπεδα απείρου. Αυτό αντιβαίνει σε οποιονδήποτε λογικό οικοδομικό κανονισμό, αλλά η υπόθεση του Γκέντελ αποδείχθηκε εμπνευσμένη. Το απέδειξε το 1938. Ξεκινώντας από μια απλή σύλληψη συνόλων συμβατών με τους κανόνες του Τσερμέλο και του Φρένκελ και στη συνέχεια σχεδιάζοντας προσεκτικά την υπερδομή του απείρου του, δημιούργησε ένα μαθηματικό περιβάλλον στο οποίο τόσο το αξίωμα της επιλογής όσο και η υπόθεση του συνεχούς ισχύουν ταυτόχρονα. Ονόμασε τον νέο κόσμο του «κατασκευάσιμο σύμπαν» ή απλώς «L».

Το L είναι ένα γοητευτικό περιβάλλον για τα μαθηματικά, σύντομα όμως εμφανίστηκαν λόγοι για τους οποίους θα μπορούσε να αμφιβάλλει κανείς ως προς το αν ήταν το «σωστό» περιβάλλον. Κατ’ αρχάς η σκάλα του απείρου του δεν ανέβαινε αρκετά ψηλά ώστε να γεμίσει όλα τα κενά που είναι γνωστό ότι υπάρχουν στην υποκείμενη δομή. Το 1963 ο Πολ Κοέν του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στην Καλιφόρνια έδωσε μια προοπτική αναπτύσσοντας μια μέθοδο για την παραγωγή μιας πληθώρας κατά παραγγελία μαθηματικών συμπάντων που όλα τους ήταν συμβατά με τους κανόνες του Τσερμέλο και του Φρένκελ.

Μαθηματική αρχιτεκτονική

Αυτή ήταν η αρχή ενός οργασμού κατασκευαστικής δραστηριότητας. «Τον τελευταίο μισό αιώνα οι θεωρητικοί των συνόλων έχουν ανακαλύψει μια τεράστια ποικιλία μοντέλων της θεωρίας των συνόλων» λέει ο Τζόελ Χάμκινς του Πανεπιστημίου City της Νέας Υόρκης. Ορισμένα είναι «κόσμοι τύπου L» με υπερδομές σαν το L του Γκέντελ, διαφέροντας μόνο στο εύρος των έξτρα επιπέδων απείρου που περιλαμβάνουν. Αλλα έχουν εξαιρετικά ετερόκλητα αρχιτεκτονικά στυλ με εντελώς διαφορετικά επίπεδα και σκάλες απείρου που οδηγούν προς κάθε είδους κατεύθυνση.

Για τις περισσότερες λειτουργίες η ζωή μέσα σε αυτές τις δομές είναι η ίδια: στο μεγαλύτερο μέρος τους τα καθημερινά μαθηματικά δεν διαφέρουν μέσα στην καθεμιά τους ούτε και οι νόμοι της φυσικής. Η ύπαρξη όμως αυτού του μαθηματικού «πολυσύμπαντος» φαινόταν να διαλύει κάθε ιδέα επίλυσης της υπόθεσης του συνεχούς. Οπως κατόρθωσε να δείξει ο Κοέν, σε ορισμένους λογικά δυνατούς κόσμους η υπόθεση ισχύει και δεν υπάρχει ενδιάμεσο επίπεδο απείρου μεταξύ του μετρήσιμου και του συνεχούς. Σε άλλους το ενδιάμεσο επίπεδο υπάρχει. Σε κάποιους άλλους υπάρχουν άπειρα. Με τη μαθηματική λογική όπως τη γνωρίζουμε απλώς δεν υπάρχει τρόπος να βρούμε σε ποιο είδος κόσμου βρισκόμαστε.

Η λύση στο... ρετιρέ

Ο Χιου Γούντιν του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ έχει μια πρόταση σε αυτό. Η απάντηση, λέει, μπορεί να βρεθεί βγαίνοντας έξω από τον συμβατικό μαθηματικό κόσμο και περνώντας σε ένα ανώτερο επίπεδο.

Ο Γούντιν είναι ένας εξαιρετικά σεβαστός θεωρητικός των συνόλων και έχει ήδη αποσπάσει την ύψιστη τιμή στο αντικείμενό του: ένα επίπεδο στην κλίμακα του απείρου με το όνομά του. Το επίπεδο αυτό, το οποίο βρίσκεται πολύ ψηλότερα από οτιδήποτε υπήρχε στο L του Γκέντελ, κατοικείται από γιγαντιαίες οντότητες οι οποίες είναι γνωστές ως απόλυτοι του Γούντιν.

Οι απόλυτοι του Γούντιν απεικονίζουν πώς η πρόσθεση ρετιρέ στο οικοδόμημα των μαθηματικών μπορεί να λύσει προβλήματα σε λιγότερο «αραιά» κατώτερα επίπεδα. Το 1988 οι αμερικανοί μαθηματικοί Ντόναλντ Μάρτιν και Τζον Στιλ έδειξαν ότι, αν οι απόλυτοι του Γούντιν υπάρχουν, τότε όλα τα προβαλλόμενα σύνολα των πραγματικών αριθμών έχουν ένα μετρήσιμο μέγεθος. Σχεδόν όλα τα συνηθισμένα γεωμετρικά αντικείμενα μπορούν να περιγραφούν υπό τους όρους αυτού του συγκεκριμένου είδους συνόλου, οπότε αυτή ήταν ακριβώς η δικλίδα που χρειαζόταν για την προστασία των συμβατικών μαθηματικών απέναντι σε δυσάρεστες εκπλήξεις όπως η μπάλα του Μπάναχ και του Τάρσκι.

Ωστόσο, παρά τις επιτυχίες αυτές, ο Γούντιν παρέμενε ανικανοποίητος. «Τι νόημα έχει μια αντίληψη του σύμπαντος των συνόλων στην οποία υπάρχουν πολύ μεγάλα σύνολα αν δεν μπορούμε να εξαγάγουμε βασικές ιδιότητες των μικρών συνόλων;» αναρωτιέται. Ακόμη και 90 χρόνια αφότου ο Τσερμέλο και ο Φρένκελ υποτίθεται ότι διόρθωσαν τα θεμέλια των μαθηματικών, οι ρωγμές ήταν πολλές. «Η θεωρία των συνόλων είναι γεμάτη άλυτα ζητήματα. Σχεδόν όποιο ερώτημα και να θέσεις είναι άλυτο» λέει. Ακριβώς στην καρδιά αυτού του προβλήματος βρίσκεται η υπόθεση του συνεχούς.

Το υπερσύμπαν του «έσχατου L»

Ο Γούντιν και οι συνεργάτες του εντόπισαν τον «σπόρο» σε μια νέα, πιο ριζοσπαστική προσέγγιση ενώ διερευνούσαν συγκεκριμένα πρότυπα πραγματικών αριθμών τα οποία εμφανίζονται σε διάφορους κόσμους τύπου L. Τα πρότυπα, γνωστά ως καθολικά σύνολα Baire, άλλαζαν ελαφρώς τη γεωμετρία του κάθε κόσμου και φαινόταν ότι λειτουργούν σαν ένα είδος κώδικα ταυτότητάς του. Οσο περισσότερο τα κοίταζε ο Γούντιν τόσο περισσότερο έβλεπε ότι υπήρχαν σχέσεις ανάμεσα στα πρότυπα φαινομενικά διαφορετικών κόσμων. Συνδυάζοντας τα πρότυπα αυτά μεταξύ τους, τα όρια ανάμεσα στους κόσμους σιγά σιγά εξαφανίζονταν και άρχιζε να διαφαίνεται ο χάρτης ενός ενιαίου μαθηματικού υπερσύμπαντος. Προς τιμήν της αρχικής έμπνευσης του Γκέντελ ο Γούντιν ονόμασε αυτή τη γιγαντιαία λογική δομή «έσχατο L».

Μεταξύ άλλων το έσχατο L προσφέρει για πρώτη φορά έναν οριστικό απολογισμό του φάσματος των υποσυνόλων των πραγματικών αριθμών: σε κάθε «σταυροδρόμι» ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους που ανοίγουν οι μέθοδοι του Κοέν μόνο μια πιθανή οδός είναι συμβατή με τον χάρτη του Γούντιν. Ιδιαίτερα υποδηλώνει ότι η υπόθεση του Κάντορ ισχύει αποκλείοντας οτιδήποτε ανάμεσα στο μετρήσιμο άπειρο και στο συνεχές. Αυτό σημαίνει όχι μόνο το τέλος μιας σπαζοκεφαλιάς 140 ετών αλλά και μια προσωπική μεταστροφή για τον Γούντιν: πριν από δέκα χρόνια υποστήριζε ότι η υπόθεση του συνεχούς πρέπει να θεωρηθεί λανθασμένη.

Το έσχατο L δεν σταματάει εδώ. Ο μεγάλος, ευρύχωρος χώρος του επιτρέπει την πρόσθεση επιπλέον βαθμίδων στην κορυφή της κλίμακας του απείρου με τρόπο ώστε να γεμίσουν τα κενά που υπάρχουν πιο κάτω, επαληθεύοντας το προαίσθημα του Γκέντελ για την επίλυση του προβλήματος του αναπόδεικτου που ταλάνιζε τα μαθηματικά. Το θεώρημα της μη πληρότητας του Γκέντελ δεν καταργείται, αλλά μπορεί να το «σπρώξει» κανείς όσο ψηλά θέλει στη σκάλα, οδηγώντας το στη σοφίτα του απείρου των μαθηματικών.

Η προοπτική της απαλλαγής από τη λογική μη πληρότητα που βάραινε ακόμη και βασικούς τομείς όπως η θεωρία των αριθμών έχει ενθουσιάσει πολλούς μαθηματικούς. Απομένει μόνο ένα ζήτημα: Ισχύει το έσχατο L;

Το 2010 ο Γούντιν παρουσίασε τις ιδέες του στο ίδιο φόρουμ στο οποίο είχε μιλήσει ο Χίλμπερτ περισσότερο από έναν αιώνα πριν, στο Διεθνές Συνέδριο των Μαθηματικών, τη φορά αυτή στο Ιντεραμπάντ της Ινδίας. Ο Χίλμπερτ είχε υπερασπιστεί κάποτε τη θεωρία των συνόλων με την περίφημη φράση «κανένας δεν θα μας αποπέμψει από τον παράδεισο που δημιούργησε ο Κάντορ». Σε αυτόν τον παράδεισο όμως προχωρούσαμε στα τυφλά χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πού βρισκόμαστε. Ισως τώρα να έχουμε επιτέλους έναν οδηγό, ο οποίος ενδεχομένως μπορεί να μας οδηγήσει σε αυτόν τον αιώνα και ακόμη πιο πέρα.

TO BHMA, New Scientist

Κατασκευή εργαλείων στο Geogebra

Κατασκευή ρόμβου με το Geogebra

AddThis Chrome Extension

AddThis Chrome Extension

AddThis Chrome Extension

AddThis Chrome Extension

Νέο ρεκόρ υπολογισμού ψηφίων για τον αριθμό «π»

Ξανά στο Γκίνες οι Σιγκέρου Κόντο και Αλεξάντερ Γι.

Στο ρεκόρ Γκίνες αναμένεται να ξαναμπούν δύο ερευνητές, που κατάφεραν να σπάσουν το φράγμα των δέκα τρισεκατομμυρίων ψηφίων στον υπολογισμό του διάσημου αριθμού «π», ξεπερνώντας κατά πολύ το προηγούμενο ρεκόρ με πέντε τρισεκατομμύρια, το οποίο κατείχαν οι ίδιοι.

Ο μηχανικός συστημάτων Σιγκέρου Κόντο από την Ιαπωνία και ο ειδικός στους υπολογιστές Αλεξάντερ Γι από τις ΗΠΑ, σύμφωνα με το NewScientist, χρησιμοποίησαν το ίδιο επιτυχημένο πρόγραμμα λογισμικού και τον ίδιο οικιακό αναβαθμισμένο υπολογιστή (αλλά με δέκα παραπάνω σκληρούς δίσκους), με τα οποία είχαν φθάσει και στο προηγούμενο κατόρθωμά τους πέρυσι.

Ο υπολογισμός των ψηφίων του «π» δεν εξυπηρετεί κάποιον πρακτικό μαθηματικό ή άλλο σκοπό, καθώς 39 ψηφία είναι αρκετά για να υπολογιστεί η περιφέρεια ενός κύκλου με το μέγεθος του ορατού σύμπαντος, με πιθανότητα σφάλματος όχι μεγαλύτερη από την ακτίνα ενός ατόμου υδρογόνου.

Παρόλα αυτά, διάφοροι ενθουσιώδεις ερευνητές κατά καιρούς πασχίζουν να υπολογίσουν όλο και περισσότερα ψηφία. Η νέα απόπειρα των Γι και Κόντο ξεκίνησε στις 16 Οκτωβρίου του 2010 και, μεταξύ άλλων εμποδίων, έπρεπε να ξεπεράσει τις δυσκολίες που προκάλεσε ο καταστροφικός σεισμός και το τσουνάμι στην Ιαπωνία. Ευτυχώς ο υπολογιστής που έκανε τους υπολογισμούς, ήταν συνδεδεμένος στο δυτικό τμήμα του ηλεκτρικού δικτύου της χώρας, που έμεινε ανέπαφο. Οι εντατικοί υπολογισμοί του υπολογιστή, ο οποίος διέθετε επεξεργαστική ισχύ συνολικά 48 terabytes και δούλευε συνεχώς όλο το 24ωρο επί αρκετούς μήνες, οδήγησαν την θερμοκρασία στο δωμάτιο όπου βρισκόταν, να ανέβει μέχρι τους 40 βαθμούς Κελσίου.

Το «π», που στην πορεία της ιστορίας έχει γοητεύσει επιστήμονες, φιλοσόφους και απλούς ανθρώπους, περιγράφει την αναλογία της περιφέρειας ενός κύκλου με τη διάμετρό του και πιστεύεται ότι για πρώτη φορά αναφέρθηκε από τον Αρχιμήδη κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. Τα ψηφία του συνεχίζουν στο άπειρο και μάλιστα χωρίς να επαναλαμβάνονται. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, το δεκάκις τρισεκατομμυριοστό ψηφίο του «π» είναι 5.

ΟΜΙΛΊΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ

ΟΜΙΛΊΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ - ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΡΕΙΑΣ

21.09.2011

Ένα σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως λαός είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι βρισκόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο καράβι που ονομάζεται Ελλάδα. Ότι επομένως μας αφορά άμεσα τόσο η κατάσταση του πλοίου όσο και οι συνθήκες του ταξιδιού. Αν σταματήσουν οι μηχανές, σταματάμε κι εμείς κι αν βουλιάξει, τότε βουλιάζουμε κι εμείς. Αριστεροί, δεξιοί, πλούσιοι, φτωχοί, αδιακρίτως όλοι μαζί. Και σ' αυτό το πλοίο δεν είμαστε συνεπιβάτες αλλά συνιδιοκτήτες. Επομένως συνυπεύθυνοι για την κατάστασή του, για την πορεία του και για την ασφάλειά του. Κι ακριβώς γιατί οι πιο πολλοί δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει αυτές τις αλήθειες, βρεθήκαμε ξαφνικά εμείς οι συνιδιοκτήτες και συνυπεύθυνοι στιβαγμένοι στα αμπάρια του πλοίου, λες και είμαστε εμπορεύματα, ενώ στα καταστρώματα σουλατσάρουν απολαμβάνοντας τον αέρα της θάλασσας ξένοι επιβάτες, αντάμα με ορισμένα δικά μας σαϊνια και στη θέση του καπετάνιου επίσης ξένοι, με βοηθούς Έλληνες υπουργούς και υπαλλήλους.

Δεν ξέρω πώς αισθάνεστε εσείς, αλλά εγώ αν και υποχρεώθηκα στο παρελθόν να ταξιδέψω σε αμπάρια πλοίων αλυσσοδεμένος, ντρέπομαι. Γιατί στο κάτω-κάτω τότε είχαμε από πάνω μας μια Βέρμαχτ ή μια Δικτατορία. Ξέραμε ότι ο αγώνας ήταν άνισος και γι' αυτό, αν και αλυσσοδεμένοι, είχαμε καθαρή συνείδηση. Δεν ντρεπόμασταν. Μόνο πονούσαμε, γιατί μας πήραν με τη βία το πλοίο ΕΛΛΑΔΑ και μεις το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να αντέξουμε ως το τέλος, έως ότου διώξουμε τους ξένους από τα καταστρώματα κι από τα πηδάλια.

Τούτη τη φορά όμως τα πράματα είναι διαφορετικά, γιατί όπως είπα, οι πιο πολλοί δεν πιστεύουν ότι το πλοίο είναι δικό τους και ότι η μοναδική δύναμη που διαθέτουν αυτοί που μας διοικούν σήμερα, είναι η δική μας παθητική στάση και η άγνοιά μας ότι είμαστε τόσο πολλοί και δυνατοί, που όταν το καταλάβουμε και το θελήσουμε, τους πετάμε -ξένους και ντόπιους- στη θάλασσα και σώζουμε το καράβι, που πάει από το κακό στο χειρότερο. Ένας ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ όπως το ονόμασαν οι ίδιοι, που τον οδηγούν κατ' ευθείαν πάνω στο παγόβουνο, που μας περιμένει για να μας τσακίσει ολοκληρωτικά.

Ας δούμε τώρα μέσα σε ποια πελάγη ταξιδεύουμε. Η οικονομική τρομοκρατία μετά την Ελλάδα ρίχνει τον ένα ευρωπαϊκό λαό μετά τον άλλον μέσα σε μια μανιασμένη θάλασσα. Απειλεί ακόμα και την ίδια την Αμερική, την πιο μεγάλη χώρα του καπιταλισμού. Αυτό που συμβαίνει είναι πράγματι πρωτάκουστο. Όπως όλοι ξέρουμε, ο καπιταλισμός θεοποίησε το χρήμα. Και όπως φαίνεται, το χρήμα απέκτησε συνείδηση της δύναμής του, έγινε όπως λένε άυλο (χρηματοπιστωτικό στη γλώσσα των οικονομολόγων), άυλο μεν όμως τόσο παντοδύναμο, ώστε να μπορεί να υποτάξει ακόμα κι εκείνον που το γέννησε, δηλαδή τον καπιταλισμό. Για να κάνει τι; Μα για να εξουσιάσει πάνω από όλους τους λαούς με όπλο την οικονομική τρομοκρατία επιβάλλοντας μια Νέα Διεθνή Τάξη Εξουσίας, που θα την ονομάζω «νέο-φετιχιστική». Από τη λέξη «φετίχ» ή «τοτέμ», που κάποτε λάτρευαν σαν Θεό οι πρωτόγονοι. Τώρα τη θέση του φετίχ την έχει πάρει το χρήμα, που ταυτόχρονα μας βυθίζει σε ένα νέο πρωτογονισμό. Δηλαδή σ' αυτή τη μανιασμένη θάλασσα, όπου το πλοίο ΕΛΛΑΣ κλυδωνίζεται ουσιαστικά ακυβέρνητο, μιας και η γέφυρα έχει καταληφθεί από την Τρόικα δηλαδή το πειθήνιο όργανο των Τραπεζών, πάνω στις οποίες στηρίζει τη δύναμή του το «άυλο χρήμα» από όπου εκπορεύεται η οικονομική τρομοκρατία και ο νεο-φετιχισμός.

Κι όλοι εμείς οι άλλοι, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας, βρισκόμαστε στιβαγμένοι στο αμπάρι του πλοίου και η μόνη μας αντίδραση είναι να φωνάζουμε κάθε φορά που ένα πελώριο κύμα μας ταρακουνά. Κι ο ένας χάνει τη δουλειά του, ο άλλος κλείνει το κατάστημά του, η φορολογία μας ξεζουμίζει και η φτώχεια χτυπά την πόρτα μας.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα από σας να σκεφτείτε δύο πρωταρχικά πράγματα: Το πρώτο είναι να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο ίδιο πλοίο, που βολοδέρνει μέσα σε μια άγρια θάλασσα και ότι δεν είμαστε συνεπιβάτες αλλά συνιδιοκτήτες με ίσα μερίδια ευθύνης ο καθένας. Και το δεύτερο ότι η πορεία του πλοίου είναι βασικά λαθεμένη και εν πάση περιπτώσει εμείς οι πολλοί, η πλειοψηφία, κλεισμένοι όπως είπα στο αμπάρι είμαστε ουσιαστικά εξουδετερωμένοι. Είμαστε εμπορεύματα που μας προορίζουν για πούλημα είτε είμαστε αρνάκια που μας οδηγούν για τα περαιτέρω. Σ' αυτή την κατάσταση μας καταδικάσανε να είμαστε και γι' αυτό εκείνο που θα πρέπει να κάνουμε είναι να αποφασίσουμε να αγωνιστούμε. Πολίτες υπεύθυνοι, περήφανοι, έξυπνοι, δυνατοί και αποφασισμένοι πρώτα απ' όλα να κερδίσουμε την προσωπική μας αξιοπρέπεια. Οπότε το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να κοιταχτούμε καλά στα μάτια, να δώσουμε τα χέρια, να ενωθούμε όλοι με ένα σκοπό και μια θέληση.

Ο σκοπός μας θα πρέπει να είναι να κυβερνήσουμε εμείς οι ίδιοι το καράβι μας και η θέληση να προσπαθήσουμε να το οδηγήσουμε σε ήρεμα νερά, μακριά από τον σκυλοκαυγά όπου το ένα τέρας προσπαθεί να φάει το άλλο, σ' αυτόν τον κόσμο που τον χαρακτηρίζει ο Νόμος του ισχυρότερου, δηλαδή ο Νόμος της Ζούγκλας.

                                                                  *
Προς το παρόν υπάρχει άμεση ανάγκη να σταματήσει η λαθεμένη πολιτική της Τρόικα-Κυβέρνησης που αφορά την οικονομική και κοινωνική πολιτική. Από τη στιγμή που ήρθε η Τρόικα τον Μάιο του 2010 έως σήμερα όλοι οι αριθμοί διαψεύστηκαν και όλα τα μέτρα που πάρθηκαν απέτυχαν. Με το Μνημόνιο η χώρα βυθίζεται καθημερινά σε μεγαλύτερη κρίση, που την οδηγεί σε πλήρη κατάρρευση με αυξανόμενους ρυθμούς.

Εν τούτοις η Κυβέρνηση επιμένει συνεχίζοντας την ίδια αποτυχημένη της πολιτική. Ποιο ήταν το αμάρτημα των προηγούμενων κυβερνήσεων που οδήγησαν στη διόγκωση του Δημόσιου Χρέους; Τα συνεχή δάνεια. Τι κάνει η σημερινή Κυβέρνηση; Συνεχίζει τον ίδιο αμαρτωλό δρόμο με νέα δάνεια! Τότε γιατί δεν συνέχιζε να δανείζεται τον Οκτώβρη του 2009 που έγινε κυβέρνηση; Και ποιος ο λόγος να προσφύγουμε στο ΔΝΤ και τις Ευρωπαϊκές Τράπεζες; Τώρα φαίνεται καθαρά, ότι δεν ήταν ο Παπανδρέου που κατέφυγε στην Τρόικα αλλά η Τρόικα και οι δανειστές που τον υποχρέωσαν να θέσει τη χώρα μας κάτω από την κηδεμονία τους, γιατί όπως αποδείχθηκε, τα δάνεια με τα οποία συνεχίζεται η υπερχρέωσή μας, δεν προορίζονται για μας αλλά για κείνους. Δηλαδή μας δανείζουν, μας χρεώνουν με τόκους και στη συνέχεια τα δάνεια που μας δίνουν, πάνε κατ' ευθείαν στους δανειστές μας. Να για ποιο λόγο αν και έχουμε εισπράξει μετά τον ερχομό της Τρόικα πολλά δισεκατομμύρια Ευρώ, η ελληνική αγορά είναι στεγνή από χρήμα, δεν πηγαίνει ούτε ένα Ευρώ σε αναπτυξιακά έργα, ο κόσμος γίνεται όλο και πιο φτωχός, ενώ η κυβέρνηση καταφεύγει σε φόρους και σε αύξηση του ΦΠΑ για να μαζέψει χρήματα, προκειμένου να πληρώσει τους κρατικούς υπαλλήλους και τα υπόλοιπά της έξοδα. Δηλαδή ουσιαστικά γδύνουν τους πιο αδύνατους, μικρομεσαίους, τους μισθοδίαιτους και τους συνταξιούχους αυξάνοντας την ανεργία για να συντηρούν το Δημόσιο, ενώ τα δάνεια μπαίνουν και βγαίνουν χωρίς ίχνη κέρδους για μας, με μόνη συνέπεια τη διόγκωση του Δημόσιου Χρέους. Που μέσα σε ενάμιση χρόνο εκτινάχθηκε από το 132% του ΑΕΠ στα 152%. Και όπως όλοι γνωρίζουν, το 150% είναι η κόκκινη γραμμή, πέρα από την οποία δεν υπάρχει τρόπος να απαλλαγεί ακόμα και μια πλούσια χώρα από τα χρέη με τους τόκους και τα χρεολύσια στον αιώνα τον άπαντα. Με άλλα λόγια η Κυβέρνηση αυτή μας οδήγησε μέσα σε ενάμιση χρόνο στην πλήρη οικονομική καταστροφή.

Μια τόσο άθλια, πρόστυχη και καθαρά αντεθνική κομπίνα όπως αυτή που έγινε σε βάρος του Λαού μας, δεν νομίζω να εφαρμόστηκε έως σήμερα σε καμμιά χώρα του κόσμου. Πρόκειται για ένα εθνικό έγκλημα που θα πρέπει άμεσα να σταματήσει, Πρώτον γιατί διαλύει κυριολεκτικά τη χώρα μας σε βάθος χρόνου και Δεύτερον γιατί μόνο σε κάφρους αξίζει μια τέτοια κοροϊδία.

Περνώ τώρα στο πρόβλημα της ουσιαστικής και όχι της τυπικής συνταγματικής νομιμότητας της παρούσας κυβέρνησης. Βασική αρχή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος είναι ότι η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει. Στην πραγματικότητα σήμερα αυτή η αρχή έχει αντιστραφεί, δεδομένου ότι δεν είναι η πλειοψηφία αλλά η μειοψηφία που κυβερνά και η πλειοψηφία ελέγχει. Ειδικά εμάς τους ανεξάρτητους και τους εκτός των κομμάτων που είμαστε τα κύρια θύματα της πολιτικής της κυβερνητικής μειοψηφίας, μας έχουν καταντήσει παθητικούς παρατηρητές της ριζικής αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας και της πατρίδας.

Γιατί δεν είναι μόνο οι απλοί πολίτες που θίγονται από τα εξοντωτικά μέτρα της κυβέρνησης αλλά και η ίδια η χώρα, η πατρίδα μας, που την έχουν καταντήσει παίγνιο στις κάθε είδους ορέξεις των λεγομένων  συμμάχων μας, των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης των Τραπεζών. Η σημερινή Κυβέρνηση μάς έχει υποβιβάσει όσο καμμιά άλλη σε υπάκουο υπηρέτη ξένων συμφερόντων. Χωρίς να έχουμε δικαίωμα για τη χάραξη ανεξάρτητης εθνικής, αμυντικής και οικονομικής πολιτικής. Δηλαδή μας έχουν μεταβάλει σε ένα απλό προτεκτοράτο φτάνοντας στο σημείο να μας επιβάλουν Γερμανό υπερ-πρωθυπουργό. Ενώ μεθοδεύουν την εκποίηση του δημόσιου πλούτου της χώρας στους ξένους δανειστές. Βεβαίως κάθε κυβέρνηση που προέρχεται από εκλογές, έχει το δικαίωμα να κυβερνήσει για μια τετραετία, ακόμα κι αν στο μεταξύ απωλέσει ένα μέρος της αρχικής της δύναμης. Ας πούμε ένα 10 έως 15%. Εδώ όμως έχουμε μια αναμφισβήτητη καταρράκωση της εκλογικής δύναμης της παρούσας κυβέρνησης, της τάξης του 50% και πλέον. 

Στην περίπτωση αυτή το Σύνταγμα του 1975 έδινε τη δυνατότητα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διαλύσει τη Βουλή και να προκηρύξει εκλογές. Η αλλαγή που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την συνταγματική αναθεώρηση του 1985 και που είχε από τότε καταγγελθεί ότι αλλοιώνει τον χαρακτήρα του Πολιτεύματος, μας οδήγησε ακριβώς σ' αυτό που συμβαίνει σήμερα. Αν υπήρχε στοιχειώδης ευθιξία, θα έπρεπε ο ίδιος ο πρωθυπουργός να ζητήσει να γίνουν εκλογές, για να κρίνει ο λαός εάν εξακολουθεί να έχει το ουσιαστικό δικαίωμα να λαμβάνει αποφάσεις που μάλιστα ξεθεμελιώνουν την ίδια τη βάση της ελληνικής κοινωνίας και δεσμεύουν τη χώρα για πολλές δεκαετίες. Τι άλλο στην ουσία είναι αυτό παρά ένα παρατεταμένο πραξικόπημα; Και η Βουλή; Γιατί όλοι σιωπούν μπροστά σ' αυτή την κακοποίηση της ουσίας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος;

Πρόκειται για ένα συνταγματικό αδιέξοδο, μια παραμόρφωση της πεμπτουσίας της Δημοκρατίας που με απόλυτη περιφρόνηση προς τον ελληνικό λαό, βαρύνει, αλλοιώνει και βλάπτει την χρηστή διακυβέρνηση της χώρας οδηγώντας σε μια ουσιαστική κατάχρηση εξουσίας και μετατρέπει τη Βουλή σε ένα άλλοθι για μια κατ' ουσίαν δικτατορική επιβολή μιας μειοψηφίας επί της πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια οδηγεί στην καταπάτηση της Δημοκρατίας ως συστήματος που διασφαλίζει ίσα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες.

Στο μεταξύ και έως ότου η πολιτική εξουσία επιλύσει τα προβλήματά της, εμείς η συντριπτική πλειοψηφία των ανεξάρτητων πολιτών έχουμε ηθικό, εθνικό και δημοκρατικό χρέος να θεωρούμε τις αποφάσεις αυτής της ουσιαστικής μειοψηφίας σε μια εποχή μάλιστα που έχει παραδώσει τις τύχες της χώρας μας στους ξένους, ως ηθικά, εθνικά και δημοκρατικά παράνομες, αντιτάσσοντας το όπλο της ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ στις ηθικά, εθνικά, δημοκρατικά και ιστορικά παράνομες αποφάσεις της.

Ανυπακοή ατομική και συλλογική σε όλα τα αντιλαϊκά μέτρα, που παίρνονται μάλιστα κατ' επιταγήν των ξένων επιτηρητών μας και που θίγουν εκτός από τα συμφέροντα του Λαού και της χώρας, την προσωπική, λαϊκή και εθνική μας αξιοπρέπεια.

Στην ιστορία των δημοκρατιών η πολιτική ανυπακοή υπήρξε το μέσο μη βίαιης και διαφανούς αντίστασης του συνειδητού πολίτη απέναντι στις αποφάσεις μιας Κυβέρνησης που παραβιάζει τους θεμελιώδεις κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης. Η πολιτική ανυπακοή δεν είναι μια αυθαίρετη έννοια. Είναι μια ολόκληρη θεωρία της πολιτικής επιστήμης και του συνταγματικού δικαίου και κεκτημένο του πολιτικού και συνταγματικού μας πολιτισμού.  Οι ρίζες της ανάγονται στις απαρχές του συνταγματισμού, στη Μαγκνα Κάρτα και στο περίφημο δικαίωμα αντίστασης. Δηλώνει το δικαίωμα του πολίτη να μην τηρεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στην εξουσία, όταν εκείνη πρώτα δεν τηρεί τους όρους του «κοινωνικού συμβολαίου» Ας μην ξεχνάμε την  ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματός μας: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων». 

Σήμερα όλα δείχνουν ότι η κατάσταση θα χειροτερεύσει πολύ. Η ανεργία έχει ξεπεράσει το 18% και στους νέους το 40%. Σε λίγο θα παρατηρηθούν φαινόμενα φτώχειας με οικογένειες που δεν θα έχουν να φάνε ούτε ψωμί. Οι μεγάλοι φόροι και οι μαζικές απολύσεις θα δημιουργήσουν στρατιές απελπισμένων. Μπροστά σ' αυτή τη λαίλαπα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα πρέπει να απαντήσουμε. Προτείνουμε σαν πρώτα μέτρα την ΑΜΥΝΑ, την ΑΝΥΠΑΚΟΗ, καθώς και την Κοινωνική Αλληλεγγύη. Η άμυνα και η ανυπακοή πρέπει να εστιασθούν στις  περιπτώσεις που κινδυνεύει να ξεπουληθεί όσο-όσο τόσο η ατομική όσο και η δημόσια περιουσία. Λόγου χάρη αυτές τις μέρες πήγε δικαστικός κλητήρας στη Νέα Φιλαδέλφεια να κατασχέσει το σπίτι ενός εργαζόμενου. Τότε μαζεύτηκαν αυθόρμητα οι γείτονες, σκίσανε τα χαρτιά της κατάσχεσης και περιφρουρούν το σπίτι. Βλέπετε εξ άλλου τι γίνεται με το Ελληνικό, που θέλουν να το κάνουν καζίνο.

Επειδή μεθαύριο κιόλας ίσως αρχίσουν στη γειτονιά σας να υπάρχουν περιπτώσεις οικογενειών που δεν θα έχουν να φάνε, θα πρέπει από τώρα να δημιουργηθούν ταμεία Αλληλεγγύης, από μας τους ίδιους, τους γείτονες, τον λαό τον ίδιο. Η Εθνική Αλληλεγγύη θα πρέπει να γίνει από δω και πέρα η βασική μας προσπάθεια, ώστε να μην αφήσουμε ούτε ένα συμπολίτη μας αβοήθητο. Αυτή θα πρέπει να είναι η Εθνική μας Άμυνα στο τσουνάμι που μας ετοιμάζουν για να μας πνίξουν.

Παράλληλα όμως με την Άμυνα, προτείνουμε και την Επίθεση. Σε περίπτωση που υποχρεωθούν να κάνουν εκλογές, τι θα γίνει; Θα ψηφίσουμε πάλι τα ίδια κόμματα; Θα ρίξουμε λευκό; Ή δεν θα ψηφίσουμε; Τίποτα από όλα αυτά. Θα πρέπει να πάρουμε μέρος. Όμως με μια προϋπόθεση: Να δημιουργήσουμε όλοι μαζί τη μεγάλη Εθνική Λαϊκή Παράταξη που θα σαρώσει.

Θα βρούμε τι είναι εκείνα  που ενώνουν τη μεγάλη πλειοψηφία του Λαού μας, που σήμερα βρίσκεται έξω από το Σύστημα Εξουσίας.

Να απαλλαγούμε από το Χρέος. Να φύγει η Τρόικα. Να γίνει συντακτική εθνοσυνέλευση. Να αναδειχθούν καινούρια πρόσωπα που να έχουν την απόλυτη εμπιστοσύνη μας. Να ξεκινήσουμε ένα νέο πρόγραμμα οικονομίας και κοινωνικής ανάπτυξης κλπ. Εμείς, το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών, έχουμε τις δικές μας προτάσεις και είμαστε έτοιμοι να τις συζητήσουμε με κάθε ανεξάρτητο πολίτη στη βάση του λαού.

Ας αρχίσουμε να κάνουμε κοινές Επιτροπές, που να αποβλέπουν στην ενότητα του λαού. Αρχίζοντας από τους χώρους εργασίας. Τις συνοικίες. Μετά λίγο πιο πάνω, στις πόλεις, στις περιφέρειες, έως ότου καταλήξουμε σε μια ενιαία παράταξη με δικό  της πρόγραμμα, στόχους, μεθόδους δουλειάς και σχέδια για το μέλλον, που να στηρίζεται στην ελεύθερη θέληση των μελών της. Μια παράταξη μέσα στην οποία να επικρατεί το ήθος, οι αξίες και οι αυστηρά δημοκρατικές διαδικασίες. Μια ελεύθερη ένωση ελεύθερων ανθρώπων με τρία βασικά χαρακτηριστικά: την αγάπη στην πατρίδα, την πρόοδο και τη Δημοκρατία.

Ας δούμε όμως τι γίνεται σήμερα στον τόπο μας. Όπως είπα και πιο πριν, η θεοποίηση του χρήματος έχει περάσει στο στάδιο που με όπλο την οικονομική τρομοκρατία επιβάλλει τον νέο-φετιχισμό στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ προσπαθώντας με τον πλήρη έλεγχο του χρηματιστηριακού συστήματος να χειραγωγήσει το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και να το αναδείξει σε ισχυρούς πυλώνες ενός νέου τύπου παγκόσμιας διακυβέρνησης. Μεταβάλλει τις κυβερνήσεις σε πειθήνια όργανά του με σκοπό να τις χρησιμοποιήσει σαν όργανα αποδόμησης των χαρακτηριστικών που συνιστούν την ταυτότητα του κάθε έθνους, του κάθε λαού και της κάθε κοινωνίας. Με την πολιτική του «Σοκ και Δέος» που βασίζεται στην κατατρομοκράτηση, την ανασφάλεια και την εξαθλίωση των μαζών, ξεκαθαρίζει όπως φαίνεται το έδαφος, ώστε επάνω στα ερείπια που δημιουργεί, να χτίσει το δικό του μοντέλο του παγκοσμιοποιημένου πολίτη-λαού. Από όπου πέρασε έως τώρα, κυρίως την Λατινική Αμερική και ορισμένες χώρες της Αφρικής και της Ασίας, αφού για ένα χρονικό διάστημα βύθισε τους ανθρώπους σε μια απερίγραπτη δυστυχία, άφησε πίσω της λαούς φοβισμένους, αλλοιωμένους, που έχοντας χάσει την πρωτινή εθνική τους ταυτότητα, προσπαθούν ζαλισμένοι να συνειδητοποιήσουν αυτό που τους συνέβη.

Προς μεγάλη μας δυστυχία αποφάσισε να πατήσει πόδι στην Ευρώπη ξεκινώντας από τη χώρα μας. Με τα στοιχεία που έρχονται λίγα-λίγα στο φως, βλέπουμε τώρα ότι μας είχαν βάλει από καιρό στο μάτι. Ξεκίνησαν αμέσως μετά τη Χούντα με τη συστηματική κατεδάφιση του νεοελληνικού πολιτισμού επιβάλλοντας στη θέση του την υποκουλτούρα, ενώ παράλληλα φόρτωναν στην πλάτη μας υπέρμετρα χρέη με τη μέθοδο των πολεμικών δαπανών και του δημόσιου δανεισμού. Σ' αυτό τους το έργο είναι βέβαιο ότι είχαν Έλληνες συνεργάτες, από υπαλλήλους και τεχνοκράτες μέχρι υπουργούς και πρωθυπουργούς. Ο σκοπός τους ήταν να μας φορτώσουν με χρέη και τόκους τόσο υψηλούς, ώστε να βρεθεί η χώρα μας να τους χρωστά στο διηνεκές.

Η Ελλάδα μπορούσε μετά τη Χούντα να ξεπεράσει τις προχουντικές κομματικές της διαφορές (που αντανακλούσαν μια διεθνή διαμάχη που δεν υπάρχει πια και που μας οδήγησαν ακόμα και σε εμφύλια σύρραξη) σχηματίζοντας μια Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με κύριο στόχο την καθολική ανάπτυξη της χώρας, καθώς και την σύναψη ειρηνικών σχέσεων με τους γείτονες, γεγονός που θα μας απάλλασσε από τις στρατιωτικές δαπάνες και τα δάνεια εξασφαλίζοντας οικονομική επάρκεια και άνοδο του μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου του λαού μας.

Τώρα φαίνεται πόσο άβουλοι και ανεύθυνοι ήσαν εκείνοι που συστηματικά διαιρούσαν και υποδιαιρούσαν τον λαό επιβάλλοντας την κομματοκρατία και οδηγώντας έτσι τη χώρα στον παρασιτισμό και τη διαφθορά αντί για την κοινωνική άνοδο και την πρόοδο.

Δεν μπορώ βεβαίως να ξέρω πόσοι και ποιοι από αυτούς είχαν γίνει από τότε όργανα των ξένων γνωρίζοντας ότι ο τελικός τους σκοπός ήταν να μας οδηγήσουν στο σημερινό αδιέξοδο.

Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον σημερινό πρωθυπουργό και τους πολύ στενούς του συνεργάτες, γιατί όπως είπα, οι ξένοι (το ΔΝΤ και η Ευρώπη των Τραπεζών) είναι αυτοί που τον επέλεξαν, για να εφαρμόσει πιστά το πρόγραμμά τους όπως ήδη το περιγράψαμε.

Το χρήμα, ο νέο-φετιχισμός, οι Τράπεζες, όλη αυτή η επίθεση είναι ένας ιός θανατηφόρος για όλους τους λαούς της γης, απέναντι στον οποίο πάρα πολλοί λαοί πάλεψαν και παλεύουν και μάλιστα επιτυχώς, θα μπορούσαμε να πούμε, για μερικούς από αυτούς. Γιατί λοιπόν όχι κι εμείς;

Φοβάμαι όμως ότι η περίπτωσή μας είναι πολύ βαρειά. Εδώ που οδηγήθηκαν τα πράγματα από την παρούσα κυβέρνηση, δεν θα μπορέσουμε να γλιτώσουμε από τα χρέη και τους τόκους στον αιώνα τον άπαντα.

Γνωρίζω ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παρέδωσε στον Ανδρέα Παπανδρέου χρέος που αντιστοιχούσε στο 32% του ΑΕΠ κι αυτός μέσα σε επτά χρόνια το έφτασε στα 112% του ΑΕΠ, δηλαδή 70 μονάδες επάνω, γεγονός πρωτοφανές. Τότε γονατίσαμε, γιατί τα νέα δάνεια πήγαιναν τους τόκους στο 80% και άνω. Τον Οκτώβριο του 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου παρέλαβε το ΑΕΠ στα 132%, για να το φτάσει σε ενάμιση χρόνο στο 152%. Δηλαδή στην κόκκινη γραμμή που μας καταδικάζει σε εφ' όρου ζωής δέσμευση έναντι των δανειστών μας. Εκτός κι αν αποφασίσουμε να προχωρήσουμε σε καταγγελία των αντισυνταγματικών δανειοδοτικών συμβάσεων και σε άρνηση καταβολής των παράνομων δανείων ως επαχθών.

Με άλλα λόγια οι περίφημες δόσεις που κυριολεκτικά τις επαιτούμε και για τις οποίες πανηγυρίζουν οι κυβερνητικοί, δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να μας χρεώνουν τόσο πολύ, ώστε να μας δένουν χειροπόδαρα οι δανειστές μας με χλευασμούς και απειλές, με στόχο να μας γδύσουν. 

Ξεκινήσαμε με τους Φινλανδούς και ποιος ξέρει ποιες εγγυήσεις τους προσέφερε ο κ. Βενιζέλος. Το γεγονός αυτό άνοιξε την όρεξη των υπολοίπων συμμάχων και σωτήρων μας, με επί κεφαλής την αντιπρόεδρο του Γερμανικού κυβερνητικού κόμματος που άρχισε να απαιτεί τα μαλλιά της κεφαλής της.

Αυτό μου θύμισε μια προσωπική εμπειρία από τον καιρό της γερμανικής κατοχής. Καθώς έτρεχα για να μη με σκοτώσουν, βρέθηκα ξαφνικά περικυκλωμένος από δεκάδες άγριους σκύλους, έτοιμους να με κατασπαράξουν. Κάπως έτσι μας βλέπω περικυκλωμένους από τους ευγενείς λαούς της Ευρώπης, που με την ΚΟΜΠΙΝΑ που μας έστησαν, προσπαθούν να πάρουν με κάθε τρόπο τα δανεικά τους -κάτι που φυσικά δεν είναι δυνατόν να γίνει ποτέ, αφού μας φορτώνουν συνεχώς με καινούρια, που μάλιστα Κυβέρνηση και ΜΜΕ τα βαφτίζουν σωτήρια!

Και το ερώτημα είναι «τι γυρεύουμε εμείς μέσα σ' αυτό το σκυλολόι;» Εγώ πάντως (ίσως λόγω της προσωπικής μου εμπειρίας που διηγήθηκα πριν) τους βλέπω να μας περιτριγυρίζουν σαν λυσσασμένοι σκύλοι με τη γλώσσα έξω, με τα σάλια να τρέχουν και με δόντια μυτερά, έτοιμα να μας ξεσκίσουν. Και θα μας ξεσκίσουν αν συνεχίσουμε να καθόμαστε ήσυχοι και να τους παρατηρούμε, ενώ θα έπρεπε ήδη να είμαστε έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε.

Εγώ εδώ απλά σας λέω ότι είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά για αλλαγή πορείας. Γιατί με την ως τώρα πορεία, η Τρόικα και η Κυβέρνηση μάς προσφέρουν βορά σε σαρκοφάγα και το αποτέλεσμα είναι Θάνατος! Δηλαδή πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου για μας και τη χώρα μας.

Σκεφτείτε το. 

Κι εδώ μπαίνει ένα άλλο θέμα: Η επίθεση! Μιας και η καλλίτερη άμυνα, όπως λένε, είναι η επίθεση.

Εμείς του Κινήματος των Ανεξάρτητων Πολιτών πιστεύουμε ότι ο μόνος που μπορεί να επιτεθεί με πιθανότητες επιτυχίας είναι ο ελληνικός λαός. Και σ' αυτόν τον σκοπό είμαστε αφοσιωμένοι. Ξέρουμε ότι το Σύστημα Εξουσίας, ελληνικό και ξένο, είναι δυνατό. Όμως η ιστορική πείρα μάς διδάσκει ότι δεν υπάρχει ανώτερη δύναμη από τον ενωμένο λαό.

Όπως βλέπετε, το Σύστημα δεν πάει καλά. Γι' αυτό και τα συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης πιέζουν τον Σαμαρά να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Είμαι βέβαιος πως όσες αντιστάσεις κι αν υπάρχουν, στο τέλος θα υποχωρήσουν. Και ήδη το πρώτο βήμα έγινε στο θέμα της Παιδείας. Δηλαδή σ' ένα χώρο που προσφέρεται για τέτοιου είδους συναντήσεις χωρίς να παρουσιαστούν σοβαροί τριγμοί.

Ας μην υποτιμούμε την Εξουσία. Είναι τόσο έμπειρη και πολυμήχανη, που προβλέπω ότι σε περίπτωση εκλογών θα υπάρξει ένα είδος «Τροϊκανής συσπείρωσης», ένα «Τροϊκανό μέτωπο» ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-Καρατζαφέρη κ.λπ. Σ' αυτή την περίπτωση ένα μέρος από τα 3 εκατομμύρια ψηφοφόρων που εγκατέλειψαν τα δύο «κόμματα εξουσίας», πιθανόν να επαναπατρισθούν.

Κι αυτό πιθανώς θα γίνει στην περίοδο των μεγάλων χτυπημάτων εναντίον του λαού και της χώρας. Γιατί ελπίζουν ότι στο 18% περίπου του ΠΑΣΟΚ θα προστεθούν και τα ποσοστά των άλλων δύο κομμάτων που προανέφερα, επομένως δεν θα βρεθεί μόνη της η σημερινή κυβέρνηση να κάνει την βρώμικη δουλειά.

Με άλλα λόγια αν μέχρι τώρα η ενότητα των ανεξάρτητων ψηφοφόρων με τους «αντιμνημονιακούς» του ΠΑΣΟΚ και με τους ψηφοφόρους της Αριστεράς ήταν  επιβεβλημένη, σήμερα γίνεται πλέον ζωτικής σημασίας, αναγκαία και σημαντική, μιας και οι συνθήκες δυσκολεύουν για μας που παλεύουμε για την σωτηρία της χώρας.

Είναι απαραίτητο από αύριο κιόλας να ξεκινήσουν οι διαβουλεύσεις για τη δημιουργία του «αντι-Τροϊκανικού» Μετώπου με τη σύσταση μιας ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ που κατ' αρχήν θα πρέπει να ξεκινήσει από τη βάση του Λαού. Όλοι οι πολίτες, όπου κι αν ανήκαν ή εξακολουθούν να ανήκουν, μπορεί και πρέπει να συμφωνήσουν για τη σύσταση ενός πανίσχυρου πανεθνικού παλλαϊκού Μετώπου, που να ξεκινά από τον πρώτο κοινό στόχο: την κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας με την άμεση σύγκληση Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης. Ξεκινάμε από το ίδιο το πολίτευμα της χώρας, το νέο Σύνταγμα που θα δίνει όσο το δυνατόν περισσότερα δικαιώματα σε κάθε πολίτη.

Από κει και πέρα μπορεί να συμφωνήσουμε σε μια σειρά κοινούς στόχους, που θα μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε την αντιπροσωπευτική όλων των τάσεων ομάδα που θα χαράζει την τακτική και τη στρατηγική του αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας. Το δικό μας σύνθημα είναι

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ

ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ.

Χανιά (θέατρο Ανατολικής τάφρου), 21.9.2011

Μίκης Θεοδωράκης

Η ηλικία φέρνει σοφία

Το ότι η ηλικία με τη σοφία είναι άρρηκτα συνδεδεμένες είναι κάτι που γνωρίζαμε εμπειρικά εδώ και χρόνια. Τώρα … όμως επιβεβαιώθηκε και επιστημονικά από μια ομάδα ερευνητών που εξέτασαν τον εγκέφαλο νεαρών και ηλικιωμένων ατόμων στον τομογράφο.

Ανατρέποντας τη γενικώς παραδεδεγμένη θεωρία ότι ο εγκέφαλος «ατονεί» με την ηλικία η μελέτη που πραγματοποιήθηκε απέδειξε ότι ο εγκέφαλος των ηλικιωμένων όχι μόνο δεν είναι πιο «αργός» από αυτόν των νέων αλλά επί πλέον είναι και πιο «σοφός» επιτρέποντάς τους να αξιοποιούν καλύτερα τις δυνατότητές τους και να επιτυγχάνουν ανάλογες ή και καλύτερες επιδόσεις.

Η μελέτη, διενεργήθηκε από ερευνητές του ινστιτούτου γηριατρικής του πανεπιστημίου του Μόντρεαλ στον Καναδά ενώ για τα πειράματα είχαν επιλεγεί δυο ηλικιακές ομάδες. Η μια περιελάμβανε 24 άτομα ηλικίας 18 – 35 ετών και η άλλη δέκα άτομα ηλικίας 55 – 75 ετών τα οποία εξακολουθούσαν να εργάζονται. Οι συμμετέχοντες, οι οποίοι εξετάζονταν στον εγκεφαλικό τομογράφο, έπρεπε να συνδυάζουν λέξεις ανάλογα με διαφορετικούς γραμματικούς ή εννοιολογικούς κανόνες (π.χ. ζώα, ομοιοκαταληξία, αρχικό γράμμα κ.λ.π.) ενώ οι κανόνες άλλαζαν πολλές φορές κατά τη διάρκεια του πειράματος χωρίς οι εθελοντές να το γνωρίζουν.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι ηλικιωμένοι χρησιμοποιούσαν τον εγκέφαλό τους πιο αποτελεσματικά, επιστρατεύοντας μόνο συγκεκριμένες, απαραίτητες για την εκτέλεση του έργου που τους είχε ανατεθεί, περιοχές και ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόταν, επιτυγχάνοντας ίδιες επιδόσεις με τους νεότερους.

Οι απεικονίσεις στον εγκεφαλικό τομογράφο έδειξαν επίσης ότι οι ηλικιωμένοι αντιδρούσαν πιο ήρεμα και αποτελεσματικά από τους νέους όταν οι ερευνητές τους έλεγαν ότι έκαναν λάθος.

Όταν οι νεαροί συμμετέχοντες έκαναν κάποιο λάθος και έπρεπε να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν μια νέα στρατηγική για να βρουν την απάντηση, επιστράτευαν πολλά τμήματα του εγκεφάλου τους πολύ πριν από την έναρξη της επόμενης εργασίας».

Αντιθέτως όταν οι ηλικιωμένοι έκαναν λάθος επιστράτευαν μόνο τις περιοχές που εμπλέκονταν στη χάραξη και την εκτέλεση της νέας στρατηγικής και μόνο κατά την έναρξη της επόμενης εργασίας.

Ο επικεφαλής της έρευνας δήλωσε χαρακτηριστικά: «Η μελέτη μας δείχνει ότι ο μύθος του Αισώπου με τη χελώνα και τον λαγό ήταν απόλυτα σωστός. Tο να μπορείς να τρέχεις γρήγορα δεν σε κάνει πάντα να κερδίζεις τον αγώνα. Πρέπει να ξέρεις πώς να χρησιμοποιείς καλύτερα τις ικανότητές σου. Και αυτό είναι καθοριστικό χαρακτηριστικό της ηλικίας».

Συνέντευξη του Νίκου Λυγερού και για την οικονομική κρίση

Στην συνέντευξη που ακολουθεί ο Νίκος Λυγερός μας μίλησε για τη σχέση Ελλάδας – Τουρκίας, την συμμαχία Κύπρου – Ισραήλ, την σημασία του Ελληνικού Πολιτισμού αλλά και για την τωρινή οικονομική και κοινωνική κρίση. Διαβάστε την…

1.      Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 η ελληνική εξωτερική πολιτική απέναντι στην Τουρκία άλλαξε. Της ανοίξαμε την Ευρωπαϊκή πόρτα, ελπίζοντας στον εκδημοκρατισμό και εξευρωπαϊσμό της. Τελικά η πολιτική αυτή είχε αποτέλεσμα;

Για να αλλάξει κάτι, πρέπει να υπάρχει… Ύστερα το θέμα είναι αν άλλαξε ή την άλλαξαν οι συνθήκες και οι συγκυρίες. Η εξερεύνηση της αδιεξόδου της έλλειψης στρατηγικής μετά από εξάντληση, προκάλεσε την επιλογή του ανοίγματος, ενώ κανείς δεν προέβλεψε όχι μόνο το finale, αλλά και το μέσον της παρτίδας. Έγινε η πολιτική, τακτική δίχως να έχει στρατηγικό βάθος. Και τώρα βλέπουμε τις παράπλευρες απώλειες αυτής της κίνησης με τον προβληματισμό των συμμάχων σε αυτό το θέμα. Η μίμηση στον τομέα της διπλωματίας έχει τα όρια της και τώρα τα βλέπουμε.

2.      Ποια είναι η άποψή σας για τις προτάσεις που ακούγονται για μία νέα πολιτική απέναντι στην Τουρκία; Μήπως είμαστε πολύ φοβικοί απέναντί της; Και αν ναι μήπως αυτό οφείλεται σε έλλειψη σχεδιασμού;

Δίνουμε την εντύπωση ότι δεν έχουμε φόβο… Αυτό όμως που δεν εξηγούμε είναι ότι είμαστε στο πλαίσιο της φοβίας. Οι πράξεις μας είναι εσωστρεφείς, διότι δεν τολμάμε να κάνουμε μία στρατηγική ανάλυση της κατάστασης που να ξεπερνά τα σύνορά μας. Προβάλλουμε τον ελληνισμό, αλλά πιστεύουμε  μόνο στον ελλαδισμό. Λειτουργούμε ανάλογα μ’ αυτούς που ταυτίζουν τον ουμανισμό με το ανθρωπιστικό.

3. Πως αξιολογείται την συμμαχία της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ; Η συμμαχία αυτή θα προκαλέσει αλλαγές στην περιοχή μας;

Η συμμαχία αυτή θα αξιολογηθεί από μόνη της και σύντομα, τουλάχιστον όσον αφορά στην ανθεκτικότητά της. Προς το παρόν βασίζεται αποκλειστικά σε ταύτιση τοπικών συμφερόντων και δεν ανοίγεται στο επίπεδο της υψηλής στρατηγικής, όπου θα μπορούσε όντως να προκαλέσει ουσιαστικές αλλαγές. Χρειάζεται μία ωριμότητα που δεν έχει ακόμα αλλά δεν πρέπει να βιαστούμε να την κρίνουμε. Είμαστε από το 1981 σε ευρωπαϊκό πλαίσιο και δεν έχουμε ακόμα αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες του, ενώ μερικοί συνεχίζουν να είναι σκεπτικιστικοί. Ο χρόνος είναι μαζί μας. Και το πεδίο είναι ορθολογικό.

4.      Γίνεται μία προσπάθεια να αμβλυνθούν οι ιστορικές μνήμες και να δημιουργηθεί μία κοινή ιστορία για όλες τις Βαλκανικές χώρες. Πιστεύετε ότι είναι χρήσιμη μία τέτοια πολιτική;
Η ιστορία είναι πάντα πολιτική αλλά σπάνια η πολιτική είναι ιστορική. Αυτές οι προσπάθειες είναι προσποιήσεις για να μην φανεί η έλλειψη ιστορικότητας. Αφήνουν αδιάφορη την ιστορία της ανθρωπότητας, αλλά ακόμα και της περιοχής. Πρέπει απλώς να τις προσέχουμε, έτσι ώστε να τις βάζουμε στις θέσεις τους, όταν είναι το πρέπον.

5.      Η Ελλάδα έχει μία μακραίωνη ιστορία. Πρόσφατα στο Βρετανικό μουσείο παρουσιάστηκε η ιστορία του Αφγανιστάν, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα την επίδραση που είχε ο Μέγας Αλέξανδρος στις περιοχές αυτές. Στην Αίγυπτο η Ελληνική παρουσία υπήρξε έντονη και σημαντική, το ίδιο και σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Πόσο αποτελεσματικά έχουμε χρησιμοποιήσει την επιρροή μας αυτή;

Η Ελλάδα είναι μία χώρα του χρόνου κι όχι του χώρου. Μόνο που λίγοι  είναι αυτοί που το καταλαβαίνουν πραγματικά και γι’ αυτό το λόγο δεν υπάρχει ουσιαστική αξιοποίηση. Όπου και να πάτε στο εξωτερικό, όλοι ξέρουν τον πολιτισμό μας, μόνο στην Ελλάδα έχουμε την πολυτέλεια να τον φτύσουμε και να είμαστε και περήφανοι κιόλας. Σε βάθος χρόνου όμως τα ψάρια του Αιγαίου δεν αλλάζουν μέσα από την καθημερινότητά τους και δεν προσφέρουν τίποτα. Ενώ ο πολιτισμός μας είναι μόνο προσφορά. Ο ελληνισμός  είναι μήνυμα από μόνος του και για όλη την ανθρωπότητα.

6.      Η κυβέρνηση αποφασίζει αλλαγές, νομοθετεί αλλά τελικά δεν εφαρμόζει η ίδια τους νόμους. Πολλές φορές η κοινωνία συμφωνεί με τους προτεινόμενους νόμους με τους οποίους όμως το σύστημα είναι αντίθετο. Μήπως τελικά οι αλλαγές δεν εφαρμόζονται γιατί αντιστέκεται το πολιτικό σύστημα και όχι η κοινωνία;

Σπάνια υπάρχουν κυβερνήσεις που αξίζουν να ασχολούμαστε μαζί τους, στις άλλες περιπτώσεις οι αξιολογήσεις τους δεν έχουν νόημα. Όσο για την αντιπαράθεση μεταξύ κοινωνίας και πολιτικού συστήματος, δεν υπάρχει. Η κοινωνία έχει το πολιτικό σύστημα που της αξίζει, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ας μην αναζητούμε λοιπόν δικαιολογίες και προσχήματα. Αυτό που έχει σημασία είναι ο λαός μας κι η πατρίδα μας, όλα τα άλλα είναι τοπικές λεπτομέρειες που δεν έχουν σχέση με την ολότητα του θέματος. Το μέλλον μας είναι η νοημοσύνη μας. Κι αυτή μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα μόνο μέσω της στρατηγικής,  ειδικά όταν υπάρχει θέμα κρίσης.

7.      Η ελληνική κρίση είναι τελικά τόσο βαθειά και σημαντική  όσο λέγεται; Πως βλέπεται το μέλλον της χώρας;  Και ποιος θα μπορούσε να είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος αντίδρασης;

Δίχως στρατηγικό σχεδιασμό και αποτελεσματικές κινήσεις για την εφαρμογή του, δεν υπάρχει τρόπος αντίδρασης, αλλά ανάδρασης. Τώρα πολλοί από εμάς κατανοούν επιτέλους ότι μερικές κινήσεις είναι καθοριστικές για το μέλλον, πράγμα που σημαίνει πιο αφαιρετικά, ότι το μέλλον είναι εγκλωβισμένο μέσα στο παρελθόν, ενώ το παρόν δεν το αποδέχεται. Το στρατηγικό μας βάθος είναι ο χρόνος. Εκεί είναι τα προβλήματα, εκεί είναι και οι λύσεις. Αν ασχοληθούμε με τα προβλήματα, η νοημοσύνη του ελληνισμού θα βρει τις λύσεις.

8.      Ακούγονται διάφορες θεωρίες συνομωσίας. ¨Ότι η διεθνής ελίτ θέλει να υποτάξει κάποιες χώρες όπως για παράδειγμα η Ελλάδα και ότι κάποιοι έχουν μαζέψει ‘όλο το χρήμα του κόσμου’ και τώρα κάνουν τους ‘σερίφηδες’. Έχουν βάσει οι θεωρίες αυτές;  

Όταν δεν έχεις σκεφτεί ολιστικά τα θέματα που σε αφορούν και σου έρχονται αποτελέσματα που δεν περίμενες, πάντα ψάχνεις εξωτερικούς παράγοντες που να δικαιολογούν την προσωπική σου αδράνεια. Αυτές όμως δεν αλλάζουν ούτε τα πράγματα, ούτε τα δεδομένα, κατά συνέπεια αποτελούν μία μορφή  εκτόνωσης και τίποτα άλλο. Όταν όμως δημιουργούμε γεγονότα με μία στρατηγική δίχως φοβίες, τότε παράγουμε έργο. Αυτό το έργο είναι η πραγματική μας ζωή. Και τότε πια δεν ασχολούμαστε πια με θεωρίες τέτοιου τύπου, διότι ο κόσμος είναι πλέον το πλαίσιο της σκέψης μας.

Στέλλα Στυλιανού Στης αβύσσου το χαμό

Συνομιλία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη

Το Αριστοτέλειο στον Πατριάρχη

Όλα τα σχολικά βιβλία

Παρακάτω μπορείτε να βρείτε τις διευθύνσεις για όλα τα σχολικά βιβλία που βρίσκονται στο http://digitalschool.minedu.gov.gr/.

Τα βιβλία είναι αποθηκευμένα στην υπηρεσία αποθήκευσης μεγάλου όγκου δεδομένων rapidshare.

https://rapidshare.com/files/2056993128/Α_Δημοτικού.zip
https://rapidshare.com/files/2021782866/Β_Δημοτικού.zip
https://rapidshare.com/files/2700355122/Γ_Δημοτικού.zip
https://rapidshare.com/files/3786959724/Δ_Δημοτικού.zip
https://rapidshare.com/files/1090332922/Ε_Δημοτικού.zip
https://rapidshare.com/files/1292512659/ΣΤ_Δημοτικού.zip
https://rapidshare.com/files/715750368/Α_Γυμνασίου.zip
https://rapidshare.com/files/2722002188/Β_Γυμνασίου.zip
https://rapidshare.com/files/3107698348/Γ_Γυμνασίου.zip
https://rapidshare.com/files/273016125/Α_Λυκείου.zip
https://rapidshare.com/files/1631968377/Β_Λυκείου.rar

NewsIt.gr: Η Κανέλλη με γάλα και καρβέλι στη Βουλή

Να μ’αγαπάς

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά

Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ’ όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ’ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Carlos Libedinsky
Πρώτη εκτέλεση: Τρίφωνο

Να μ' αγαπάς -Τρίφωνο

Επανάσταση ή αγρανάπαυση

«Πιστεύει κανείς ότι ο ρόλος της όποιας κυβέρνησης μπορεί να είναι άλλος εκτός από το να εφαρμόζει τις αποφάσεις-εντολές των ξένων; Και τότε ποιος είναι ο ρόλος της Βουλής;» είναι τα ερωτήματα, κάθε άλλο παρά ρητορικά, που θέτει ο Μίκης Θεοδωράκης στο ανέκδοτο κείμενό του με τίτλο «Επανάσταση ή Αγρανάπαυση» που περιλαμβάνεται στο νέο βιβλίο του «Σπίθα για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και δυνατή» το οποίο θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου στις 7 το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο «Ιανός».

Η «Κ.Ε.» δημοσιεύει εκτενή αποσπάσματα του συγκεκριμένου κειμένου που ο Μίκης έγραψε στο Βραχάτι Κορινθίας. Ο πνευματικός και πολιτικός πατέρας της «Σπίθας» τοποθετεί στο επίκεντρο των εξελίξεων τον πολίτη. Με την έννοια όχι του μονοδιάστατου ατόμου αλλά εκείνης του ενεργού πολιτικού όντος, που δεν είναι εξαρτημένο από πολιτικές συμφερόντων. Σημειώνει μάλιστα «το Κίνημα των Αγανακτισμένων Πολιτών το δημιούργησε η συμπεριφορά της κυβέρνησης αλλά και η έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης από τις παραδοσιακές φιλολαϊκές προοδευτικές δυνάμεις». Και προτείνει «οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου πρέπει να βρουν τρόπους για κοινή στάση απέναντι στον κοινό κίνδυνο». Αν, όπως γράφει, βρισκόμαστε «στην ώρα μηδέν», τότε μόνο ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα, προσανατολισμένο στην απελευθέρωση του ελληνικού λαού από τους δυνάστες του, μπορεί να εγγυηθεί τη Δημοκρατία.

Η επιστήμη της Επανάστασης μας διδάσκει ότι τα αυθόρμητα κινήματα μαζών που εκφράζουν τη λαϊκή διαμαρτυρία είναι αδύνατο να μετεξελιχθούν σε επαναστατική δύναμη αν λείπει η κοινή και αποδεκτή από όλους ηγετική δύναμη που θα τα μεταβάλει σε συγκεκριμένη και πειθαρχημένη δύναμη κρούσης, με συγκεκριμένο σχέδιο δράσης και συγκεκριμένα προγράμματα. Χωρίς αυτήν τη μετεξέλιξη, όσο μεγάλος κι αν είναι ο όγκος και το πάθος των αυθόρμητων αλλά σκόρπιων και δίχως εσωτερική δομή και σύνδεση διαδηλωτών, αποτελούν εύκολο στόχο για την εξουσία και τα συγκροτημένα με στρατιωτική πειθαρχία όργανά της, εφοδιασμένα με όλα τα μέσα βίας, από τα κλομπ και τα δακρυγόνα έως τα όπλα, ακόμη και τα κανόνια (όπως τα χρησιμοποίησαν στην Ινδία οι Βρετανοί κομματιάζοντας το τεράστιο πλήθος).

Το Κίνημα των Αγανακτισμένων Πολιτών το δημιούργησε η πρωτοφανής συμπεριφορά της κυβέρνησης, με μια σειρά απεχθείς, αντεθνικές και αντιλαϊκές ενέργειες, από τη μια μεριά, και η έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης από τις παραδοσιακές-φιλολαϊκές-προοδευτικές δυνάμεις, από την άλλη (...)

(...) Πιστεύει κανείς ότι ο ρόλος της όποιας κυβέρνησης μπορεί να είναι άλλος εκτός από το να εφαρμόζει τις αποφάσεις-εντολές των ξένων; Και τότε ποιος είναι ο ρόλος της Βουλής; Υπάρχουν φυσικά πολλά θέματα, πολλά προβλήματα που απασχολούν τον λαό και για τα οποία πρέπει να υπάρξουν λύσεις. Ομως όλα αυτά είναι άμεσα εξαρτημένα από τις αποφάσεις και τις κατευθύνσεις που παίρνονται για την οικονομία, την κοινωνία κι ακόμη για την εξωτερική και την αμυντική μας πολιτική.

Κι αυτές τις αποφάσεις-κατευθύνσεις τις επιβάλλουν οι ξένοι με τη συνενοχή των πολιτικών δυνάμεων, που ανέκαθεν ακολουθούσαν τις εντολές των ξένων· όμως μέσα σε όρια που επέτρεπαν στα κόμματα εξουσίας να κινούνται με αυτοτέλεια, υπό τον όρο να μη θίγονται τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Στην περίπτωση αυτήν, όταν, δηλαδή, τη δεκαετία του '60, υπήρχε άνοδος του δημοκρατικού κινήματος μέσα στο οποίο η Αριστερά έπαιζε ιδιαίτερο ρόλο, οπότε οι ξένες υπηρεσίες διέβλεπαν κίνδυνο για την ενεργό παρουσία τους στη χώρα μας, οι Αμερικανοί, θορυβημένοι μήπως χάσουν τον έλεγχο, άρχιζαν τα τερτίπια με τις αποστασίες κ.λπ. για να καταλήξουν στην επιβολή της δικτατορίας.

Σήμερα η διεθνής κατάσταση είναι διαφορετική, γιατί το χρήμα αναδείχθηκε κυρίαρχη διεθνής δύναμη, σε βαθμό που να φιλοδοξεί και να επιχειρεί να αποτελέσει μια ιδιόμορφη παγκόσμια διακυβέρνηση, με βασικούς πυλώνες τις μεγάλες τράπεζες και πειθήνια όργανά του τις τοπικές κυβερνήσεις της δικής του επιλογής και εμπιστοσύνης. Μια τέτοια κυβέρνηση είναι κι αυτή του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος φρόντισε να πάρει το χρίσμα από τον Στρος Καν του ΔΝΤ και από τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, δηλαδή τον Χένρι Κίσινγκερ, λίγο πριν από τις εκλογές, στα μέσα του 2009.

Για τα έργα και τις ημέρες της παγκόσμιας κυβέρνησης έχω μιλήσει διεξοδικά. Για κάποιον, όμως, που δεν γνωρίζει τους στόχους και τις μεθόδους που έχει ήδη χρησιμοποιήσει, κυρίως στην Ασία και τη Νότιο Αμερική, είναι δύσκολο να κατανοήσει τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας, που πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι η πρώτη χώρα της Ευρώπης που χρησιμοποιήθηκε σαν «πειραματόζωο» για να πάνε παραπέρα, όπως ήδη έγινε με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία και μάλλον θα συνεχίσουν με την Ισπανία. Για ποιον λόγο επιβάλλονται αυτά τα τόσο αντιλαϊκά μέτρα, με τελικό στόχο την εξαθλίωση του λαού; Για ποιον λόγο κλείνουν οι βιομηχανίες, οι βιοτεχνίες και τα καταστήματα; Για ποιον λόγο καλπάζει η ανεργία; Και πώς συμβαίνει, ενώ από τον ερχομό της Τρόικας έως σήμερα έχουμε δανειστεί και χρεωθεί δεκάδες δισ. ευρώ, να μην πηγαίνει ούτε ένα ευρώ στην ανάπτυξη, αλλά αντίθετα να αυξάνεται η υπανάπτυξη, η οικονομία να βυθίζεται και ο λαός να φτωχαίνει; Πώς και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γίνονται από λάθος; Από ανικανότητα; Ή το ακριβώς αντίθετο; Ο Γ. Παπανδρέου, επιβάλλοντάς μας την Τρόικα, δήλωσε ότι «παραδίδει ένα μέρος της εθνικής μας αυτοτέλειας στους ξένους». Δηλαδή, μας είπε καθαρά και ηθελημένα ότι πρέπει να παραδώσουμε εθελοντικά ένα κομμάτι της εθνικής μας αυτοτέλειας, κυριαρχίας και ανεξαρτησίας στους εκπροσώπους των τραπεζών.

Γιατί αλλιώς δεν θα πληρωθούν οι υπάλληλοι και οι βουλευτές; Ποιος να φανταζόταν, αλήθεια, ότι εμείς, οι απόγονοι των χιλιάδων και χιλιάδων που σκοτώθηκαν για την τιμή και την ακεραιότητα της Ελλάδας, θα την ξεπουλούσαμε όπως συμβαίνει σε κάποιους που ξεπουλούν το κορμί τους «επί χρήμασι»;

Φρόντισαν, όμως, να μας βάλουν να υπογράψουμε ότι δεν έχουμε δικαίωμα να δανειστούμε από άλλες τράπεζες εκτός από τις δικές τους. Πράγμα που δεν έγινε λ.χ. με την Ισπανία, που πήρε ένα μεγάλο δάνειο από την Κίνα, η οποία δήλωσε (όπως και η Ρωσία πρόσφατα) ότι είναι διατεθειμένη να βοηθήσει την Ευρώπη! Δεν γνωρίζουν τάχα ότι δεν υπάρχει Ευρώπη παρά μόνο η Ευρώπη των Τραπεζών; Θέλω να ελπίζω ότι αυτές οι δύο χώρες θέλουν να σπάσουν την απομόνωση που οι ΗΠΑ προσπαθούν με όλα τα μέσα να επιβάλουν. (Βλέπε τι έγινε με τον αγωγό του Μπουργκάς, που με τόση ευκολία ματαίωσε ο κ. Παπανδρέου, χωρίς να υπάρξει αντίδραση από πουθενά!). Θέλω ακόμη να ελπίζω ότι σε περίπτωση που μια άλλη ελληνική κυβέρνηση, που θα μπορεί να αποφασίζει ελεύθερα, θελήσει να δανειστεί με χαμηλό επιτόκιο ή, ακόμη καλύτερα, να προτείνει κοινοπραξίες επωφελείς για την ελληνική οικονομία, θα δεχθούν την αίτησή μας αυτή. Επομένως, πρέπει να γνωρίζει ο λαός μας ότι ο δανεισμός από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ δεν είναι μονόδρομος και ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις.

Το ΚΚΕ προβάλλει ως μοναδικό στόχο το χτύπημα της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας. Επομένως, γι' αυτούς ο χαρακτήρας της πάλης πρέπει να είναι αποκλειστικά ταξικός. Στο σημείο αυτό έχω κάνει τις ακόλουθες επισημάνσεις:

Πρώτον: Οταν εμείς λέμε ότι έχουμε ως κύριο στόχο το σύστημα εξουσίας, θεωρούμε την οικονομική ολιγαρχία κύριο πυλώνα αυτού του συστήματος. Κι αυτό, γιατί με τη μέθοδο της διαπλοκής επηρεάζει σε μεγάλη κλίμακα το πολιτικό και πολιτειακό Σύστημα. Αρα η ελληνική ολιγαρχία βαρύνεται και με την εμπλοκή της σε όλες τις αντιλαϊκές αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας. Από την άλλη πλευρά είναι κι αυτή, η ολιγαρχία, εξαρτημένη από το Διεθνές Οικονομικό Κεφάλαιο, που, όπως είδαμε, κατέχει κυρίαρχη θέση ανάμεσα στις διεθνείς επιθετικές δυνάμεις που διεκδικούν τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας επιβάλλοντας στα έθνη-κράτη τους νόμους της παγκοσμιοποίησης με τις επιπτώσεις που βιώνουμε σήμερα. Και που δεν περιορίζονται στον οικονομικό-κοινωνικό τομέα, αλλά απειλούν όλα τα ερείσματα ενός λαού. Δηλαδή, την Ιστορία του, τις παραδόσεις του, τη γλώσσα και τον πολιτισμό του.

Δεύτερον: Πιστεύω ότι πρέπει να εξετάζουμε το ελληνικό κεφάλαιο σαν ένα αναπόσπαστο μέρος του διεθνούς κεφαλαίου. Εάν, μάλιστα, συγκρίνουμε τα μεγέθη του ενός και του άλλου, θα διαπιστώσουμε ότι το σύνολο των κεφαλαίων που διαχειρίζονται οι έλληνες κεφαλαιοκράτες αποτελεί «παρανυχίδα» μπροστά στον τεράστιο όγκο και τη δύναμη του διεθνούς κεφαλαίου, που δυστυχώς για την ανθρωπότητα έχει στόχο την παγκόσμια διακυβέρνηση. Στηριγμένο στον έλεγχο του χρήματος συνενώνει τη διεθνή οικονομική ολιγαρχία, αντί να τη χωρίζει, όπως γινόταν στο παρελθόν. Δεν έχουμε παρά να δούμε την αγαστή συνεργασία ανάμεσα στο αμερικανικό ΔΝΤ και τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Οπως και τη συμπόρευση της Γερμανίας με τη Γαλλία και την Αγγλία, που και οι τρεις αποκαλούν τα κράτη του Νότου μαζί με την Ιρλανδία «γουρούνια».

Τρίτον: Το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, που, όπως είδαμε, παίζει άμεσα πολιτικό ρόλο, δηλαδή παρεμβαίνει τόσο στον οικονομικό όσο και στον κοινωνικό χώρο του κάθε κράτους, δεν κάνει εξαίρεση ανάμεσα στα διάφορα κοινωνικά στρώματα από τους εργάτες έως τους μικρομεσαίους είτε τους αγρότες, τους καταστηματάρχες, βιοτέχνες, επιστήμονες, διανοούμενους κ.λπ.

Ολόκληρη η κοινωνία, εκτός από όσους περιλαμβάνονται στο σύστημα εξουσίας, δηλαδή τους εγχώριους διεκπεραιωτές των αποφάσεων των διεθνών τραπεζών, που πάνε χέρι χέρι με τις κυβερνήσεις των ισχυρών κρατών, ολόκληρη η κοινωνία, επαναλαμβάνω, βρίσκεται στο στόχαστρο αυτής της ιδιότυπης διεθνούς υπερδύναμης.

Με άλλα λόγια, η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας είναι θύμα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο της διεθνούς λαίλαπας, που, σε συνεργασία με το σύστημα εξουσίας, το οποίο, όπως είδαμε, κυριαρχείται από την ελληνική ολιγαρχία και τις φιλικές της πολιτικές δυνάμεις, έχει τελικό στόχο να φέρει την κοινωνική εξαθλίωση αλλά και να χτυπήσει καίρια την εθνική μας υπόσταση και την εδαφική μας ακεραιότητα.

Τι είναι, άραγε, αυτό το διεθνές σύστημα εξουσίας που μας απειλεί; Κατ' αρχήν, αυτό το σύστημα της λεγόμενης «παγκοσμιοποίησης» δεν έχει λογική. Ή μάλλον έχει τη «λογική» του χάους ως συνέπεια της αυτοκαταστροφής του. Ας μην ξεχνάμε ότι ο καπιταλισμός θεοποίησε το χρήμα σε τέτοιο βαθμό, που του επέτρεψε να αλλάξει ρόλο και από μέσον να γίνει αυτοτελής σκοπός, με πρώτο θύμα το σύστημα που το γέννησε.

Τα κράτη, οι εθνότητες, οι κοινωνικές τάξεις, η γλώσσα, οι ιστορικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, η ανάπτυξη, η δημόσια υγεία και παιδεία, το συνδικαλιστικό κίνημα, η κρατική μέριμνα, οι θεσμοί, οι δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες του κοινωνικού γίγνεσθαι και πάνω απ' όλα οι ίδιοι οι λαοί σαν ιστορική και πολιτιστική παρουσία και δύναμη ανάπτυξης και προόδου, όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των κοινωνιών που ξεπήδησαν μέσα από την αστική επανάσταση πριν από δύο αιώνες, απειλούνται με εξαφάνιση, χωρίς να υπάρχει ένα εθνικό-κοινωνικό μοντέλο που φιλοδοξεί να τα αντικαταστήσει, εκτός από την εξοντωτική και παμφάγο βουλιμία του διεθνούς χρηματιστικού συστήματος, για το οποίο η ερήμωση της ανθρώπινης κοινωνίας αποτελεί τον τελικό στόχο για την αυτο-ικανοποίηση των κυριαρχικών του ενστίκτων.

Φαίνεται ότι το φιλελεύθερο κοινωνικό σύστημα, στο οποίο κυριαρχούσε το δίκαιο του ισχυρότερου, εξέθρεψε και ανέδειξε έναν νέο τύπο ανθρώπων, ισχυρότερων ανάμεσα στους ισχυρότερους, που κατανόησαν ότι το απόλυτο όπλο που θα τους εξασφαλίσει την απόλυτη κυριαρχία είναι το χρήμα. Οχι αυτό που συνδέεται με την παραγωγή, αλλά εκείνο που αναπαράγεται και πολλαπλασιάζεται από τον ίδιο τον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορεί να πουλά και να αγοράζει ολόκληρα κράτη, δηλαδή με δύναμη θα λέγαμε κοσμογονική, ισοδύναμη μιας ατομικής υδρογονοβόμβας.

Ωστόσο, φαίνεται ότι οι λαοί δεν έχουν ακόμη υποψιαστεί, πλην ολίγων εξαιρέσεων, αυτήν την τερατογένεση των σύγχρονων δεινόσαυρων που απειλούν την ίδια τη διαιώνιση του ανθρώπινου γένους και των ανθρώπινων κοινωνιών, με τη μορφή που είχαν έως σήμερα. Δεν είναι ένας αλλά εκατοντάδες χιλιάδες Χίτλερ, σίγουρα παρανοϊκοί όπως εκείνος, που μας απειλούν.

Η ελπίδα μας για την οριστική απαλλαγή μας από τις φαινομενικά απρόσωπες σατανικές δυνάμεις έγκειται στο γεγονός ότι τα έθνη και οι λαοί διαθέτουν ισχυρά αντισώματα, που τα βοηθούν να υπερβαίνουν νικηφόρα κάθε είδους δοκιμασίες, φτάνει να μπορέσουν να αντισταθούν και να επιζήσουν έως ότου ανακαλύψουν τους τρόπους με τους οποίους θα βοηθηθούν να αντέξουν στην άμυνα και στη συνέχεια να περάσουν στην αντεπίθεση.

Εμείς του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών (ΚΑΠ) μπορούμε να πούμε ότι είμαστε πρωτοπόροι, γιατί μελετήσαμε σε βάθος τη δομή και τις μεθόδους αυτών των κινδύνων. Γνωρίζουμε τις αποκαλύψεις της Ναόμι Κλάιν για τη θεωρία «Σοκ και Δέος», όπως και τις πληροφορίες για τον ρόλο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που πρωτοστατεί στην προσπάθεια της εμπέδωσης αυτής της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης. (Υπάρχουν και τα δύο σε μορφή βίντεο στην ιστοσελίδα μας).

Το γεγονός αυτό μας διευκολύνει να δούμε ποιος είναι ο εχθρός των λαών και του λαού μας, οπότε έχουμε χρέος να διαφωτίσουμε τον λαό, επιδιώκοντας να ενεργοποιήσουμε τα ισχυρά του αντισώματα που θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει χωρίς απώλειες τη μετωπική επίθεση των διεθνών και τοπικών σατανικών δυνάμεων και στη συνέχεια να περάσει στη νικηφόρα αντεπίθεση. (...)